2- تکامل انسان (بخش دوم)

بين 5 تا 10 ميليون سال پيش هيچگونه نشانه فسيلی کشف نشده است. به احتمال فراوان در اين دوران، ميمونهای انسان نما که به نسل انسانهای امروزی منجر می شدند از گونه ميمونهای بزرگ به طور کامل جدا گشتند.

حـدود 5 ميــليـون سال پيش در جنــوب استوا (آفريقـای جنوبی) در منطقـه تاونـگ (Taung) گونه ای پـديـدار شـد بنـام اسـترالوپيتـکوس (Australopithecus) به معنای ميمـون جنـوبی بـزرگ (Robustus). اين موجـــود به صورت ايستاده راه می رفت و دارای دندانهـايي چهــارگوش و گياهخـوار بود، هرچند مغـزی کوچک و حنجره ای تکامل نيافته داشت و استفاده از ابزار را نمی دانست.

 

 

ميمون جنوبی آفريقايي (Australopithecus Africanus) که 4 تا 3 ميليون سال پيش می زيسته، نسبت به «ميمون جنوبی بزرگ» کم وزن تر، دارای فکی کوچکتر از استرالوپيتکوس و احتمالاً گوشتخوار بوده است. او نزديکترين موجود به آنچه «حلقه گم شده» در سلسله مراحل تکامل انسان معروف شده، می باشد. اين موجــود دارای اندامی مستقيم بوده و بر روی دو پــای خود راه می رفته. مغز نسبتاً بزرگ او بين 400 تا 700 گرم وزن داشته، اما قامتش بيش از 100 سانتی متر برای ماده ها و 150 سانتی متر برای نرها بلندا و وزنی بين 30 تا 70 کيلوگرم نداشته است. «ميمون جنوبی آفريقايي» موفق به ساخت ابزارهای سنگی برای شکار و بريدن طعمه شد که تا يک ميليون سال پيش آن را بکار می برد.

---

1- تکامل انسان

دو ميليون سال پيش ما هنوز انسان نشده بوديم، درحاليکه يک ميليون سال پيش به طور قطع انسان بوديم چراکه موجودی بنام «هومو» پديدار شده بود که مفهومی معادل «انسان» در زبان لاتين دارد.  درواقع يک ميليون سال طول کشيد تا انسان ايستاده تبديل به انسان امروزين شود. هرچند تغييراتی که انسان يک ميليون سال پيش را به ما متصل می کند، بسيار زياد است، اما در مقايسه، اين فاصله زمانی چندان سريع به نظر نمی رسد.

انسان تنها موجوديست که در طول سه هزار ميليون سال که حيات بر روی کره زمين آغاز گشته است، با استفاده از امکانات منحصر بفردش، موفق شده ابداعات و اختراعاتی جاودانه از خود به يادگار گذارد؛ درحاليکه موجودات ديگر جز جسم و اندام خويش چيزی بجای نگذاشته اند.

 

پيشينه انسان :

ميمون ماداگاسکار يا لمور (Lemur) مبدأ رشد تکامل انسان است که حدود 50 ميليون سال پيش بر روی درخت زندگی می کرد و با انگشتان ظريف خود از ميوه درختان و حشرات تغذيه می نمود. فسيل اين موجود که در حوالی پاريس کشف شد، دارای دماغ و پوزه ای کوچک و سری آويزان به ستون فقرات بود؛ چشمهای درشت لمور با فاصله از يکديگر واقع شده بودند که اين علائم حاکی از بويايي ضعيف و بينايي قوی او داشت. پيشرفت محل چشم به سمت جلوی صورت نسبت به حشره خواران قديميتر که منجر به ديد سه بعدی می گرديد از ويژگيهای اين موجود به سمت چهره انسان امروزين بود.

جمجمه ميمون مصری يا اژيپتوپيتکوس (Aegyptopithecus) که در فايوم مصر کشف شد دارای قدمتی حدود 30 ميليون سال بود. اين موجود نيز بر فراز شاخ و برگ درختان زندگی می کرد اما چهره ای متمايز از لمور داشت: دماغ و پوزه ای کوچکتر و اندامی درشت تر؛ مشابهت دندانهای اژيپتوپيتکوس به دندانهای ميمون بسيار زياد بود.

دريوپيتيکوس (Dryopithecus) که همان ميمونهای انسان نما هستند با قدمتی که به حدود 20 ميليون سال پيش می رسد در آفريقای شرقی، آسيا و اروپا زيست می کرده. اين موجود از مغزی بزرگتر نسبت به موجودات پيش از خود برخوردار بوده و چشمهايش نيز به طور کامل در جلوی جمجمه قرار داشته که ديد سه بعدی کاملی را برای وی ميسر می ساخته، اما کماکان دندانهای جلويي دريوپيتيکوس با انسانهای امروزی بسيار متفاوت است.

 

از حدود 14 ميليون سال پيش در محل کنيا و هندوستان امروزی، موجوداتی پديدار شدند که چهرهای مسطح تری داشتند و در فک آنها اثری از دندانهای بزرگ جنگی ميمونهای انسان نما خبری نبود. راماپيتکوس (Ramapithecus) دارای دندانهايي در يک سطح مشابه انسانهای امروزين بود.

---